انجمن کوهنوردی پلی تکنیک تهران

بازخوانی یک برنامه منتشر نشده؛ گزارشی از برنامه همدان، اردیبهشت88 (با نگاهی به داستانهای واقعی)

autclimbing — Wed, 11 Nov 2009 08:11:18 GMT

«ما برای بوسیدن خاک قله ها چه خطر ها کرده ایم»

برنامه: پیمایش خط الراس قزل ارسلان -کلاغ لان -الوند

تاریخ: 17و18 اردیبهشت 1388، شرکت کنندگان: 17نفر

سرپرست: میثم رزم آرا نویسنده: حمید حسن زاده

برداشت1- زمستان 87 است. برنامه صعود به خط الراسی دو یا سه روزه برای تقویم بهار پیشنهاد میشود. شاید این برنامه سنجش و تمرین خوبی برای برنامه ی پیشنهادی توچال به علم هم باشد...

برداشت2- سال نو مبارک! برنامه «قزل ارسلان - دایم برف – کلاغ لان – الوند» تصویب شده و از قضا دانشگاه هم حمایت کرده. چه خبر خوبی!

برداشت 3- یکی از روزهای بهاری اردیبهشت 88 است، رفقا جمع شده اند و تیم دانشگاه از تهران عازم همدان میشود. با پیوستن همنوردان همدانی به عنوان همراه و راهنما، کار آغاز میشود. پس از کوهپیمایی دوساعته از پای کوه تا جانپناه فریدون و کمی استراحت، قله قزل ارسلان را صعود میکنیم. شب نخست، را در جانپناه و چادر سپری کرده ایم.

...

برداشت آخر؟ - امروز جمعه، قله دایم برف در ادامه ی خط الراس صعود شده و ساعت 13 به وقت محلی است که در پناه سنگی نرسیده به «قیف پشت کلاغ لان» استراحت میکنیم. راهنما از سخت تر شدن مسیر و لزوم توجه بیشتر خبر میدهد؛ اینکه قرار است یک شیب برفی دیگر را بگذرانیم و اگر سُر بخورید، ناجور میشود؛ اینکه باتومها را مهار کنید، کلنگها در دست باشد، خیلی به هم نچسبید ...

چند نفر از دوستان، تمایل به عبور تیم از مسیری ایمن تر دارند ولی به گفته ی راهنما، تنها راه ایمن موجود همین است و راه دیگری که از دور، بدون برف به چشم می آید و سنگی است، در پی، به مسیری دست به سنگ و دشوار میرسد. دیگر کم مانده راهنما به سخن آید که بالاخره تکلیف چیست؟ یا تیم راهنما دارد و به او اعتماد دارید، یا خودتان راه را بلدید و نیازی به راهنما نیست.

در این میانه ی استراحتگاه، میثم مرا میخواند و آرام نسبت به شرایط نامساعد علی آگاهم میکند و توجه میدهد که طوری رفتار نکنم که دیگران خبردار شوند. بدون جلب توجه، احوالش را جویا میشوم. طبق معمول با روحیه ای خوب، خم به ابرو نمی آورد و میگوید خوب است فقط، کمی حالت تهوع دارد. ارتفاع ما کمتر از 3500 متر است و برای کسی که مدتی در کوه بوده و پیشتر هم تجربه ی صعودهای بلند داشته و دیشب هم به راحتی خوابیده و تا کنون علایمی از ارتفاع زدگی نداشته، حالت تهوع با منشا ارتفاع کمی عجیب است. رنگ پریده نیست ولی انگار برافروخته و ملتهب است. کمی از نحوه ی تنفس شاکیست و سرگیجه یا سردرد هم ندارد.

افسوس که توجه تیم نسبت به موضوع حالت تهوع و کسالت او، برانگیخته شده... یکی میگوید ارتفاع زدگی است، آن یکی تخلیه ی انرژی و خستگی و دیگری، ماکارونی دیشب را عامل تهوع میداند... اختلاف بین علماست؟

علی اصرار دارد که حالش خوب است و مشکلی ندارد. در استراحت، تا آنجا که دیدم، یک قاچ سیب و کمی شکلات و کاکائو و پسته و آب خورده و به قدر کافی فروکتوز و گلوکز وارد بدنش شده؛ قرار شد به حرکت آرام ادامه بدهیم. برای اینکه ثابت کند حالش خوب است و دیگران از نگرانی خارج شوند، فریاد میزند: «ماشالله...ماشالله...» و جواب میشنود: «ماشالله».

آرام ادامه میدهیم اما به دلیل اختلاف سرعت پیش آمده با بخش جلویی، تیم دو تکه میشود. چند نفر در همراهی او و بقیه ی تیم با سرعت نرمال شیب قیف پشت کلاغ لان را ادامه می دهند.

ایستادنها بیشتر شده... همه ی وسایل علی به دستور راهنما، بین دوستان حاضر در بخش عقبی تیم تقسیم میشود. سینا با باری سنگین به سمت بالا حرکت میکند. محسن اصرار دارد که کیف کمری علی هم جدا شود ولی من مانع میشوم چون میدانم داروهایی در آن است که شاید در بحران لازم شود؛ از طرفی از ذکر آن پرهیز دارم که مبادا حساسیت برانگیز شود.

ایستادنها بیشتر و بیشتر شده... رسما توقف می کنیم. در شیب برفی با کلنگ جایی می کنیم و زیراندازی پهن می شود تا علی خیس نشود و بیشتر انرژی از دست ندهد. به سوالاتمان جواب میدهد و هوشیار است. تاکید دارد حالش خوب است ولی نفس به خوبی بالا نمی آید. در لحظه ی جدا کردن کوله و کیف کمری از او، نزدیک 500 سی سی شربت آبلیموی بسیار شیرینی را که برای موارد ویژه در ته کوله اش نگهداشته، سر می کشد. پس مشکل کمبود قند هم بعید است... ما از چه غافلیم؟

بحث برای اینکه بالا برویم یا پایین ادامه دارد. پیشنهاد می دهم به روستای «امامزاده کوه» برویم که در پاییندستهایِ دور پیداست اما راهنما این گزینه را مناسب نمی داند و می گوید بهتر است زحمتِ کمی بالاتر بردنش را بکِشیم تا زودتر به پناهگاه کلاغ لان – به عنوان یک محل امن برای مراحل بعدی امداد- برسیم. خیلی موافق نیستم چون حتی اگر درصدی احتمال بدهیم دچار ارتفاع زدگی شده، باید به نقاط پست تر برویم نه بلندتر و بالاکشی از شیب برفی، خیلی آسان نیست! اما اعتماد به تجربه ی راهنما و تلف شدن زمان بیشتر برای رسیدن به محلی امن در صورت سرازیر شدن، باعث شده حرفی نزنم و موافق باشم.

راهنما سعی در تماس با همدان دارد. پشت تلفن میگوید: «...یکی از دانشجوها انگار شرایطی مثل مرحوم خلیل عبدنکویی داره... میخواهیم کمی بالاتر ببریمش تا به پناهگاه کلاغ لان برسیم...» در ذهن خود مرور میکنم تشخیصی که بر مرگ مرحوم عبدنکویی (پاییز 87 در غار پراو ) در مراجع اینترنتی خوانده و شنیده بودم، تخلیه انرژی بدن به دنبال هایپوترمی Hypothermia (کاهش عمومی دمای بدن) بود و من الان چنین گمانی نمیکنم و به حق گیج شده ام. ما هیچکدام پزشک نیستیم...

حالا نفسهای علی به شماره افتاده... به شدت استرس داریم... سینا چند ورق اسانس شوک دهنده در دهانش میگذارد ولی اوضاع فرقی نمیکند... سعی دارم نبضش را بررسی کنم. به میثم میگویم: ساعت عقربه ای داری؟ من هم گیجم؛ یکی نیست به من بگوید: ساعت عقربه ای چه توفیری با ساعت دیجیتالی دارد؟... هرچه بیشتر مچ دست چپ را میفشرم کمتر ضربانش را حس میکنم. با خود میگویم: «آخه چرا ضربان نداره؟» نفس نفس تندی که چند لحظه پیش میزد برایم کافی بود که زنده است... اما تا کی ادامه دارد و نکند شرایط بدتر و خارج از کنترل شود؟

در این حال ادامه ی تیم در فرادست، به بالای شیب پشت کلاغ لان رسیده و در سنگها مستقر شده اند. آقای جهان آرا، حمیدرضا را با فریادی بلند فراخوانده و کمی بعد سعید هم خودش را با شتاب می رساند. سعید به کمک آمده و به شیوه های مختلف سعی در بالا کشیدن علی دارد. چند گام کول کردن و بعد خستگی و فشار ناشی از خم بودن کمر و بار در آن شیب برفی کذایی، به توقف میانجامد. به شدت نگران برعکس شدن و از عقب افتادن علی هستیم.

حمل مصدوم به این روش به علت شیب زیاد و فشار بیش از حد به امدادگر، بهینه نیست. لحظات سختی است...

علی سرش را بر پایم گذاشته و مثل اینکه آرامتر شده... انگار خوابیده... چشمهایش را هم که بسته!... حس میکنم حتی با اینکه دستکشم نازک است نمیتوانم ضربانش را حس کنم... یعنی کار تمام شده؟

عرقی سرد، وجود همه مان را فرا گرفته و اصلا دوست ندارم به قسمتهای بد و بعد فکر کنم... به سرعت دستکشم را درمی آورم و به میثم می دهم و از لایه های نه چندان کمِ لباسهایی که بر تن دارد، بالاخره به رگ گردن می رسم و ... »

آنچه خواندید، برداشتی از گزارش مستند برنامه ی پیمایش خط الراس قزل ارسلان به الوند همدان است. محور اصلی این گزارش ، مربوط به حادثه هنگام برنامه بوده و در لابلای آن به موارد بسیاری نظیر شرایط پیش از برنامه، مستندات مسیر، اتفاقات ریزودرشت هنگام برنامه، امداد در کوهستان، مدیریت بحران، سرپرستی، گزینش افراد، وضع هوا، اطلاعات پزشکی، انتقادهای همنوردان و ... پرداخته شده است.

به گفته ی نویسنده، «این گزارش میتواند در بهترین حالت، منجر به آگاهی بیشتر و در بدترین حالت منجر به دلخوری یا اتلاف وقت شود» ولی مطمئنیم منجر به مرگ نمیشود. با امید به بهره برداری مفید، اصل گزارش را به صورت زیپ شده و با فرمت PDF همراه با فایلهای پیوست در اینجا بخوانید و ببینید.

گزارش جلسه هفتگی انجمن-دوشنبه 18 آبان ماه 1388

autclimbing — Mon, 09 Nov 2009 11:09:18 GMT

همه مي خواهند روي قله کوه زندگي کنند، اما تمام شادي ها و پيشرفتها وقتي رخ مي دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستيد.

درود.

جلسه ی امروز را سینا صداقت نژاد به نیابت از دبیر جلسه،امین دلشاد،آغاز کرد و پس از خوشامدگویی به همنوردان و اعلام برنامه ها،به نیابت از مهدی نژاد قلی،سرپرست برنامه قله ی همهن هفته ی پیش پسران،گزارش کوتاهی از برنامه داد.این برنامه با حضور 10 تن از همنوردان با موفقیت اجرا شده بود.

البته گویا هنوز عکس ها ی این برنامه به دست سایرین نرسیده بود و در نتیجه ایشان تنها به گزارش شفاهی بسنده کرد.

در ادامه مرتضی یعثوبی سرپرست برنامه کویر عروسان که پایان این هفته اجرا خواهد شد،در باب چگونگی برنامه و مسیر اطلاعاتی داد.ایشان نیز به دلیل مشغله ی فراوان پاورپوینتی تهیه نکرده بود و قرار شدکه نقشه ی مسیر و لیست کامل لوازم و زمان بندی را برای عزیزانی که حضورشان قطعی است ارسال کند.

جلسه امروز با حضور 35 نفر از دانشجویان در ساعت 12:50 پایان یافت.

در ضمن دوستان عزیزی که نمیتوانند وبلاگ را با استفاده از اینترنت اکسپلورر به طور کامل مشاهده کنند،بایستی از موزیلا فایر فاکس استفاده کنند.متأسفانه مشکل از اکسپلورر بوده و تلاش های مسئول وبلاگ برای رفع این مشکل بی فایده بوده است.

بدرود.

گزارش جلسه هفتگی گروه(دوشنبه 11آبان ماه)

autclimbing — Tue, 03 Nov 2009 12:32:18 GMT

درود.

جلسه ی ای یوتی کلایمبینگی ها ،این هفته نیز در کلاس 506 ابوریحان برگزار شد.

ابتدا حامد نجفی گزارشی از برنامه یک روزه ی جنگل الیمستان ارایه داد.این برنامه با وجود این که 74 نفر متقاضی ثبت نام داشته، با حضور 10تن از جنگل نوردان ، هفته پیش برگزار شده بود. بر خلاف گفته ی هواشناسی!برنامه در هوای کاملاً آفتابی اجرا شده بود .

در ادامه مهدی نژاد قلی سرپرست این هفته ی برنامه پسران که قله ی همهن می باشد،توضیحاتی راجع به چگونگی برنامه و وسایل لازم داد.

پس از پایان جلسه ی عمومی،هیئت رییسه نیز جلسه ای برگزار کرد.در این جلسه میثم رزم آرا، سرپرست انجمن، گزارشی از دیدار خود با آقای میلایی،مدیر کل محترم جدید تربیت بدنی داد.

جلسه هیئت رییسه در ساعت 13.30 پایان یافت.

بدرود.

صعود قله همهن

autclimbing — Sat, 31 Oct 2009 19:42:49 GMT

گزارش صعود دختران به چکاد سرکچال(4150متر) وآموزش کمپینگ در جانپناه لجنی (جمعه 1 آبان ماه)

autclimbing — Wed, 28 Oct 2009 04:45:18 GMT

ای کوه جاودان،

دیدن روی تو هم از بامداد درد مرا بین که چه آرام داد

چون ز سر لطف مرا پیش خواند جان مرا باده ی بی جام داد

«حضرت مولانا»

درود.

موقعیت جغرافیایی:

قله در منطقه البرز مرکزی و در شمال آبادی شمشک و شمال شرقی پیست شمشک و شمال آبادی روته واقع است.برای رسیدن به این قله باید از انتهای جاده ی فشم به سمت شمشک رفته و قبل از هتل شمشک به روستای کوچک و زیبای سپیدستان برسید.

بررسی توپوگرافی قله:

سرکچال به همراه سه قله چهار هزار متری غربی آن بر روی یک خطالرأس شرقی-غربی قرار دارد که در منتهی لیه شرقی آن سرکچال و در غرب قله کلون بستک قرار دارد.سرکچال از طریق گردنه مرتفع 4020 متری ورزا به قله برج متصل می شود و از سایر جهات به دره های شمالی آن یعنی دریوک و از جنوب به دره شمشک و لالون و فقط از طریق قله 3400 متری میان لالون به قله روته و از طریق گردنه جنوبی لجنی نیز به قله 3350 متری پی ناسوم و آبک متصل میگردد.

شانه شرقی قله به ارتفاع تقریبی 4050 متر پس از تشکیل 2 قله مرتفع دیگر از طریق یالی گرده مانند و پر شیب به دره لالون محدود می شود(1).

کروکی مسیر از کتاب علی مقیم ص91-مسیر نقطه چین مسیر حرکت تیم می باشد.

وضعیت آب و هوا در روز برنامه:

گزارش پیش برنامه:

طبق تقویم پاییزه گروه، برنامه سرکچال دومین برنامه دختران محسوب می شد. زحمت تهیه پوستر تبلیغاتی برنامه را آقایان یعثوبی و دلشاد بر عهده گرفتند.با ارسال پوستر به گروه اینترنتی پنجشنبه ی هفته ی قبل از برنامه و نصب آن در روز شنبه در سطح دانشگاه، تبلیغ برنامه آغاز شد.تراکت برنامه نیز در همان روز در سلف دختران پخش شد.تا روز پیش از جلسه ی توجیهی نیز تماسهایی برای شرکت در برنامه حاصل شد. برپایی نمایشگاه عکس با نام "همه ایران سرای من است" نیز باعث تیلیغ بیشتر انجمن کوه و به طور خاص برنامه ی آخر هفته شد.

در روز جلسه ی توجیهی(دوشنبه27 مهرماه)، پس از ارایه توضیحات سرپرست برنامه و بیان نکات لازم از جمله وسایل و وضعیت هوا،20 نفر از دانشجویان در برنامه ثبت نام کردند.سرپرست با تصور اینکه در صورت لزوم امکان استفاده از دو مینی بوس وجود دارد، هیچ محدودیتی در تعداد ثبت نام کنندگان قائل نشد.

در روز سه شنبه نیز عده ای دیگر برای شرکت در برنامه تماس گرفتند.

اما با کمال تعجب، آقای مرادی، مسئول انجمن کوهنوردی از طرف دانشگاه، اعلام کردند که فقط یک مینی بوس در اختیار تیم قرار داده می شود که البته ظرفیت هر مینی بوس هم 16 نفر است!

لذا سرپرست، کسانی را که بعد از جلسه ثبت نام کرده بودند،بر خلاف میل، در لیست انتظار قرار داد.

برای آموزش کمپینگ، یک چادر نیز تهیه شد.

در روز پنجشنبه سرپرست با 20 نفری که ثبت نام کرده بودند، جهت اطمینان از حضور قطعی و تکمیل بودن وسایل، تماس گرفت.

عده ای از عزیزان به دلیل سرماخوردگی،نداشتن وسایل و... انصراف دادند.

برنامه با حضور 13 نفر قطعی شد که با حضور آقای ناطقی و آقای مرادی و سرپرست 16 نفر تکمیل بود.

گزارش برنامه:

قرار ساعت 6:30 مقابل درب رشت هماهنگ شده بود.تا ساعت 6:35 دقیقه 7 نفر آمدند.به جزسه نفر که هنوز نیامده بودند،4 نفر دیگر قرار بود بین راه به تیم ملحق شوند.

سرپرست با 3 نفری که هنوز نیامده بودند تماس گرفت وبه جز یک نفرکه تا 2 دقیقه ی دیگر می رسید مابقی پاسخی ندادند!بله عزیزان خواب مانده بودند!

از کسانی هم که آمده بودند یکی از دوستان به جای یکی دیگر آمده بود و با لطف بسیار هیچ یک از نکاتی را که سرپرست تأکید نموده بود رعایت نکرده بود.لذا مسئول فنی تیم خواهان بازگشت فرد شد.

ساعت نزدیک 7 شده بود اما هنوز از آقای مرادی و مینی بوس خبری نبود.

آقای مرادی 7:05 آمدند و پس از اعتراض سرپرست اعلام کردند که مینی بوس های دانشگاه زودتر از 7 نمی آیند!!

لذا ایشان هم 7 آمدند.گویا تنها کسی که نبایستی از این مافیای مینی بوس در دانشگاه مطلع باشد دانشجو است.

پس از تماس با سایر دوستان حرکت خود را به سمت مقصود آغاز کردیم.از 4 نفری هم که قرار بود بین راه سوار شوند یکی به خاطر اینکه متوجه شده بود کفش هایش تنگ است و دیگری هم به خاطر خواب ماندن!انصراف دادند.

2 نفر دیگر سوار شدند و پس از ملحق شدن راهنما،با 11 نفر به سمت روستای شمشک رفتیم.

خبر جالب دیگر، دانشگاه هیچ تنخواهی برای برنامه در نظر نگرفته بود یعنی همان 500 تومان نفری هم !کنسل شده بود.

بعله!داستان های ما و انصرافی ها و کنسل شدنی ها تمام شدنی نبود.

به هر روی،پس از برنامه معارفه و صبحانه، ساعت 8:45 به روستای سپیدستان رسیدیم. به آقای راننده هم ساعت 18،ساعت بازگشت اعلام شد.

طبق ترکیبی که در مینی بوس گفته شده بود(براساس شناخت سرپرست از اعضا و در نظر گرفتن اینکه 4 تن از دوستان تازه وارد بودند)، همنوردان پشت سر راهنما قرار گرفتند.

آغاز راه

با عبور از روستای آرام سپیدستان در روزهای پاییزی و گذشتن از کنار قبرستانی که اکثرشان از خانواده کیاشمشکی بودند، کم کم تیم وارد بافت کوهستانی منطقه شد.

در راه جانپناه

یک نشانه ی بسیار مهم در مسیر این است که سنگ "بندبزرگ" که نام دیگرآن "سنگ سفید" است می بایستی درتمام مسیر تا جانپناه در سمت چپ باشد.در راه نیز جانپناه مشخص بود.

سنگ بند بزرگ

گروهی نیز از مسیر زمستانه در حال صعود بودند که آنها پس از عبور از گردنه لجنی و صعود قله لجنی به جان پناه میرسیدند.

سرعت تیم بسیار خوب بود .البته یکی از عزیزان به دلیل نخوردن صبحانه در ابتدا با سرعت پایینی حرکت میکرد که آقای مرادی همراه ایشان می آمدند.وی نیز پس از آنکه از محلول معجزه آسای آب و نمک و عسل خورد با سایر دوستان هم قدم شد.

ساعت 10 اولین استراحت گروه بود.در همین اثنا سرپرست کل نیز با سرپرست جزءتماس گرفت و از چگونگی برنامه سؤال هایی کرد.

تیم حرکت خود را مجدداً آغاز کرد.بنا بود آقای ناطقی 30 دقیقه مانده به جان پناه کمی سرعت را بیشتر کنند تا تیم قله انتخاب شود.

با افزایش سرعت، سه تن از دوستان پا به پای ایشان حرکت کرده و ما بقی با فاصله 10 دقیقه ای از ایشان درخواست استراحت دادند.

تیم جلو به جان پناه رسیده بود.

کم کم همه ی همنوردان به جانپناه رسیدند.جان پناه لجنی بر روی یال قله سوم سرکچال و در روی گردنه لجنی قرار دارد.

در کنار جانپناه لجنی(3200متربا ظرفیت 15 نفر)

از میان کسانی که دیرتر رسیده بودند یک نفر مایل به آمدن به سمت قله بود و بیان داشت که به خاطر دوستانش دیرتر رسیده اما مسئول فنی تیم،پس از بررسی کفش و وسایل وی مانع آمدن ایشان شد.

به این ترتیب پس از استراحت کوتاهی تیم 5 نفره ی قله رهسپار شده و ما بقی به سرپرستی آقای مرادی در جان پناه ماندند.قرار بر آن بود که آقای مرادی مسئولیت آموزش کمپینگ و مبانی کوهنوردی را به ایشان را نیز بر عهده بگیرند.

در راه صعود به سمت قله سگ آرامی نیز از کنار گروه به آرامی عبور کرد.

تیم قله در ساعت 11:45 از سمت یال پشت جان پناه به سمت قلل مخروطی و سرخرنگ سرکچال راهی شد.تیم دیگری نیز با فاصله ی زمانی 20 دقیقه جلوتر مشغول صعود بود.

پس از اندکی حرکت، یکی از عزیزان تیم قله با سرعت پایینی حرکت می کرد.سرپرست تصمیم گرفت که ایشان را بازگرداند و چون هنوز از جانپناه دور نشده بودند نیازی نبود تا شخص دیگری نیز همراه وی برگردد.پس از تماس با آقای مرادی و اطلاع دادن به ایشان، تیم قله با سرعت بیشتری به سمت مقصود حرکت کرد.

ساعت 13:30 تیم به زیرقله ی سرکچال 1 رسیدکم کم دماوند نیز شروع به خود نمایی کرد..پس از تراورسی از زیر سرکچال 1و2 و حرکت به سمت شمال شرقی،تیم به زیر سرکچال3 رسید.با گرفتن شیب به بالای خطالرأس رفته وشاهزاده کج گردن نیز رخ بنمود.

شاهزاده کج گردن

در ساعت 13:50 تیم 4 نفره بر فراز چکاد سرکچال ایستاد.

بر فراز چکاد سرکچال

دماوند از فراز سرکچال

برج و خلنو از فراز سرکچال

کلون بستک از فراز سرکچال

تیم پس از گرفتن عکس و لذت بردن از مناظر و بررسی قلل اطراف از جمله برج، خلنو، کلون بستک، جانستون و خرسنگ مشغول صرف نهار شدند.همنوردان ساعت 14:30 عزم بازگشت کردند.

از مسیر شن اسکی زیر قله به سمت جانپناه حرکت کرده وپس از 45 دقیقه در ساعت15:15 دقیقه به جان پناه رسیدند.

ساعت 15:30 همه ی گروه به سمت روستا حرکت کردند.

سرپرست در اینجا مطلع شد که ساعت 18 مورد تأیید راننده نبوده و ایشان ساعت 17 منتظر تیم می باشند!

بعله!پس از دو استراحت و استفاده از راهنمایی های آقای مرادی در باره ی کوهپیمایی، تیم ساعت17:10 به مینی بوس رسید.

البته سرپرست به همراه دو تن دیگر ساعت 17:15 دقیقه رسیدند.

در مینی بوس جلسه انتقادات و پیشنهادات برگزار شد.علاوه بر تشکر عزیزان از سرپرست و ابراز اینکه برنامه خوب بوده و اینکه در دوسطح برگزار شد بسیار مناسب بود،نکات جالبی نیز مطرح شد که از آن جمله:

1-انتقاد دوستان از حرکت دیرهنگام مینی بوس، که کاملاً هم به جا بود و پاسخ آن نیز همان قصه های بالا بود که دانشگاه فقط از ساعت 7 صبح تا 17 بعد از ظهر مینی بوس را در اختیار تیم قرار میدهد.

2-انتقاد یکی از دوستان از این موضوع که تفاوت سطح دو برنامه زیاد بود و در حق کسانی که توانایی شان در حد وسط این دو سطح بوده اجحاف شده است، که سرپرست ابراز نمود امکان ایجاد سطح دیگری در برنامه وجود نداشته است.

3-و اما انتقادی که از نظر سرپرست بسیار درست آمد این بود که بهتر بود برای عزیزانی که در جانپناه مانده بودند یک صعود کوتاه نیز در نظر گرفته میشد و این عزیزان نیز پس از استراحت طولانی در جانپناه کمی بالاتر را نیز تجربه میکردند که در این صورت انتظار کسانی که در حد وسط این دو سطح بودند، نیز برآورده میشد.

با کمال تشکر و قدردانی از آقای آرش ناطقی، به دلیل اینکه با وجود مشغله ی فراوان، راهنمایی تیم را بر عهده گرفتند.

با سپاس فراوان از آقایان ویس مرادی، دلشاد، یعثوبی، صداقت نژاد و نژاد قلی که با کمک های خود در زمینه تهیه پوسترو تراکت و یا با در اختیار گذاشتن وسایل خود برای تیم، به اجرای بهتر برنامه یاری رساندند.

همنوردان همراه:

آقای داوود مرادی(مسئول آموزش کمپینگ و سرپرست تیم جانپناه)- آرش ناطقی،88 ارشد اکتشاف(راهنما)- مژگان مقدم،84 نساجی(سرپرست،عکاس،نگارنده،مسئول فنی)- فاطمه حاج اسماعیلیان،86مهندسی پزشکی(مسئول محیط زیست)- نسرین مهدی خانی،86ریاضی- شکیبا رفیعی،87مهندسی پزشکی- ساجده رمضانپور،87مهندسی پزشکی- زهرا بهمنی،87ارشد هوش مصنوعی-زهرا لیاقت،84 علوم کامپیوتر- فائزه بهرامیان،87ارشد امنیت اطلاعات-حمیده فاتحی،87ارشد معماری کامپیوتر.

(1)-از کتاب کوهنوردی در ایران،علی مقیم،انتشارات روزنه،ص91

بدرود

2آبان ماه1388

تغییر در مدیریت اداره تربیت بدنی

autclimbing — Mon, 26 Oct 2009 19:51:18 GMT

مطلع شدیم، جناب آقای میلایی یکی از اعضای هیئت علمی تربیت بدنی دانشگاه، به سمت مدیریت این اداره منصوب شده اند.

هیئت رئیسه انجمن کوهنوردی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، این انتصاب شایسته را به ایشان تبریک گفته و امیدوار است با همکاری بیشتر اداره تربیت بدنی و ریاست آن، انجمن کوهنوردی در راه اعتلای کوهنوردی دانشگاه گام های بلند تری بردارد.

گزارش جلسه هفتگی دوشنبه 4 آبان ماه

autclimbing — Mon, 26 Oct 2009 14:00:18 GMT

«به نام خالق کوه؛این سنگ تا خورشید بالیده»

درود.

جلسه این هفته انجمن ، ساعت 12 در اتاق 506 ابوریحان برگزار شد.ابتدا،مژگان مقدم، سرپرست برنامه ی هفته ی پیش دختران به ارایه گزارش خود پرداخت.این برنامه که در دو سطح برگزار شده بود با حضور 11 تن از همنوردان با موفقیت اجرا شد.

سپس امین دلشاد گزارش سنگنوردی هفته ی پیش را ارایه داد.

و اما مهمترین بخش جلسه این هفته مربوط میشد به برنامه جنگل که با گزارش آقای حامد نجفی آغاز شد.ایشان اطالاعاتی در مورد مسیر و لوازم ضروری و هزینه برنامه دادند.

همچنین در این جلسه، آقای احسان حسین نژاد،بازرس گروه، نیز بودند که به مناسبت تولدشان کام دوستان همنورد را شیرین نمودند.

تهیه عکس:مژگان مقدم

برنامه آخر هفته: جنگل الیمستان

autclimbing — Sat, 24 Oct 2009 18:26:18 GMT

تهیه پوستر:آقای امین دلشاد

گزارش برنامه ی نئور به سوباتان-9-7 امرداد سال1388- بخش سوم

autclimbing — Thu, 22 Oct 2009 08:48:18 GMT

ادامه گزارش برنامه نئور به سوباتان:

ولی من در ترمینال چون مقصدمان جدا بود، از تیم جدا شدم و به تبریز رفتم .

با تماسی که با بچه ها داشتم ساعت 23:30 تهران بودند . بدین ترتیب برنامه به پایان رسید .

پیشنهات برنامه:

کل مسیر از ازدبیل تا نئور کمتر از 50 کیلومتر می شود، اما نکته قابل توجه جاده 18 کیلومتری بودالالو به نئور می باشد که دارای پیچ و خمهای فراوانیست،

پس در صورت امکان سعی کنید مینی بوس مناسبی کرایه کنید و اگر با راننده سر رقم ناچیزی اختلاف داشتید آن را زیر سیبیلی رد کنید!!

البته می توان ارزان تر هم سفر کرد و به جای کرایه مینی بوس در بستی ، تیم بلافاصله به ایستگاه مسافربری اردبیل- خلخال برود که با ترمینال اصلی شهر در حدود 6 کیلومتر فاصله دارد و در حاشیه شهر است. از آنجا اقدام به تهیه بلیت اتوبوسهای مسیر اردبیل – خلخال که مسافتی در حدود 110 کیلومتر را می پیمایند، بکند، قیمتی در حدود 900 تومان برای هر نفر(قیمت ها مربوط به امرداد سال 1388 می باشد-تورم کریمه را نیز در نظر داشته باشید).

پس از رسیدن به روستای بودالالو از ماشینهای محلی (وانت نیسان) برای رسیدن به دریاچه نئور می توان استفاده کرد، البته در اینجا امکان اتلاف وقت برای هماهنگی و تهیه ماشین را نیز در نظر بگیرید.

نکات یرنامه:

1. زمان استراحت ، صرف نهار و بهره مندی از طبیعت دریاچه نئور و اطراف آن نباید بیشتر از 2 الی 3 ساعت به طول انجامد.

فاز اول برنامه به طول 20 کیلومتر از دریاچه نئور در ارتفاع 2450 متر آغاز و به روستای سوباتان به ارتفاع 1950 متر ختم می شود.

قابل ذکر است اگر سرعت متوسط تیم با کوله پشتی( که نباید وزن آن بیشتر از 12 کیلو گرم باشد) را 4 کیلومتر در ساعت در نظر بگیریم ، با احتساب زمانهای استراحت، عکاسی و ... ما چیزی در حدود 7 ساعت برای پیمایش فاز اول برنامه زمان احتیاج داریم.

2- پس از رسیدن به روستای سوباتان در صورت مساعد بودن وضعیت جوی می توان در همان نقطه ای که بر روی مکانیاب مشخص شده چادر زد با فاصله 200 متری از چشمه ای که در همان حوالیست.

اما در صورت وجود جوی نامناسب در منطقه (بارش) برای اقامت می توان از کلبه های روستایی که در قبال مبلغی اندک سرپناهی به شما میدهند استفاده کرد، اکثر این کلبه ها فاقد هیچ گونه امکانات رفاهی می باشند(حتی برق).

یا در صورت هماهنگی با متولی مسجد روستا می توان شب را در داخل مسجد اقامت کرد.

3- روز دوم پس از بازدید از روستا و اطراف آن ، برای ادامه فاز دوم و یا اتمام برنامه می توان به دو صورت عمل کرد.

در اختیار گرفتن یک بلده راه برای اجرای فاز دوم برنامه

بازدید از روستا و اطراف آن ، آبشار ورزان و گنج خانه و دور نمای از دریای خزر و دره زیبای لیسار بهره مندی از طبیعت منطقه ییلاقی،لذت نوشیدن چای و خوردن کباب گوسفندی در کافه های که به صورت کلبه های چوبی ما را به یاد ایام قدیم می اندازد و سپس کرایه نیسان وانت و تجربه یک ساعت و نیم وانت سواری در جاده جنگلی سوبانان به هشتپر .

4- اقامت شبانه برای پنج شنبه را می توان در کنار سواحل دریای خزر از جمله ساحل زیبای گیسوم که در همان حوالیست داشت و یا حتی می توان در همان روستای لیسار در جنگل چادر زد.

5-روز سوم برای برگشت به تهران از شهر هشتپر به تهران از تعاونی 15 بلیت میتوان تهیه کرد و یا با ماشینهای خط هشتپر به رشت آمد و از ترمینال رشت اقدام برای تهیه بلیت برای نقاط دیگر کشور کرد

نقشه ی کلی منطقه:

کروکی مسیر:

پیش بینی وضعیت آب و هوا:

برنامه غذایی:

وعده های غذایی در این برنامه به صورت شخصی برای افراد در نظر گرفته شده بود ولی یک برنامه به قرار زیر برای آنهایی می خواهند برنامه را در آینده اجرا کنند، پیشنهاد می شود :

نیازی به همراه آوردن نهار و شام روز آخر برنامه با توجه به دسترسی به شهر و مغازه ها نیست .

در کل برای راحتی و سبک بودن کوله پشتی افراد، خرید مواد غذایی در طول برنامه پیشنهاد می شود. /*]]-->

تجهیزات:

کفش کوهنوردی سبک ،کوله پشتی دو روزه،کیسه خواب،زیرانداز، لباس و جوراب اضافی ، کرم ضد آفتاب ،عینک و کلاه آفتابی ،چراغ پیشانی ،دمپایی، دستمال کاغذی ، مسواک ،تنقلات و....

همراه داشتن چادر برای سوباتان و شب ساحل توصیه می شود.

استفاده از باتون برای فرود از دره لیسار (جنگل) توصیه می شود.

به همراه داشتن پانچو توصیه می شود ( برای مواقع بارانی)

به همراه داشتن گتر توصیه می شود (برای گل در مواقع بارانی)

به دلیل آفتاب سوزان منطقه کرم ضد آفتاب و کلاه آفتابی از ضروریات است.

هزینه برنامه:

هزینه ی راهنما 35000 تومان تنها برای افرادی که قسمت جنگل را شرکت داشتند(15 نفر)، حساب شده است .*

هزینه ی کرایه ی چادر تنها به چادر هایی مربوط می شود که از جایی غیر گروه تهیه شده بود.

جنگل نوردان همراه:

*1- سینا شابختی (راهنما،عکاس)،84 نساجی *2- میثم رزم آرا (عکاس)،85 هوافضا 3- هدا مودب،84 هوافضا *4- شکیبا رفیعی، 87 مهندسی پزشکی *5- مهران عینکچی،85 برق *6- پریسا امامی،82 ریاضی، 7- فرناز فلاحی،85 ریاضی 8- مرضیه باصری،مهمان 9- حامد صمدی،مهمان 10- سعید بهجو،87ارشد برق *11- المیرا امیرلو،87 برق *12- مارال امیرلو،مهمان، *13- پیمان مانی،86 ریاضی *14- حامد نجفی ،84 مهندسی پزشکی* 15- حمیدرضا جهاندار (عقب دار)،86 مکانیک ،* 16- سینا متقی نیا، 84 نساجی 17 – آرش مهر کش،مهمان* 18- فاروق حلاج ،مهمان19- نیما بطحایی،86 کامپیوتر 20- مهدی نوری ، 85 مکانیک *21- حامد محمدی 86 فیزیک،22- علی جاسم زاده،مهمان *23- مهدی نژادقلی 86 کامپیوتر 24- پیوند جلالی ، 84 هوافضا، * 25- مرتضی یعثوبی(سرپرست، نگارنده)،86 مهندسی شیمی

-دانشجویان ستاره دار!!در اینجا یعنی کسانی که در بخش جنگل نوردی شرکت داشتند.

گزارش برنامه ی نئور به سوباتان-9-7 امرداد سال1388- بخش دوم

autclimbing — Thu, 22 Oct 2009 04:47:18 GMT

ادامه گزارش برنامه نئور به سوباتان:

پس از شام با توجه به نم دار بودن زمین و گل و لای، دو اتاق در سوباتان برای 18 نفر کرایه شد و 7 نفر مابقی که خود نیز با آنها بودم ،عازم چادر زدن در کمپی شدیم که سینا شابختی روی جی پی اس علامت گذاری کرده بود .کمپ تا روستا 20 دقیقه فاصله داشت زیر نور ماه تا محل کمپ رفتیم . اهالی سوباتان برای تولید برق از ژنراتور استفاده می کردند . پس از رسیدن به محل کمپ مورد نظر دو چادر نزدیکی پرچین مزرعه ای زدیم .موضوعی که جلب توجه می کرد آسمان صاف شب و هوای خنک شب ییلاق سوباتان بود که خواب در کیسه خواب را دلچسب تر می کرد .البته سینا متقی نیا نیز که با ما بود ترجیح داد بیرون چادر بخوابد و بدین واسطه از آسمان صاف شب لذت بیشتری برد .تا صبح سر و صدای پارس و جنگ سگ های روستا می آمد که به حفاظت از روستا در مقابل شغال ها و گرگ ها مشغول بودند.همچنین شب، قبل از خوابیدن در چادربا سینا شابختی و میثم رزم آرا در مورد ادامه ی برنامه و انتخاب افراد (با توجه به اینکه همه ی افراد توانایی ادامه دادن مسیر جنگلی را نداشتند) صحبت کردم .

روز دوم:

8:00صبح همه بیدار شدیم ، مناظری که در تاریکی شب قادر به دیدن آنها نبودیم با روشنایی صبح توجه همه ی ما را به خود جلب کرد ، از جمله دورنمای دریای خزر که قوس آن معلوم بود و مهای که کوههای اطراف را پوشانده بود و نیز درختان پراکنده ی کوههای اطراف که جلوه ی زیبایی پدید آورده بودند، نزدیکی کمپ ما چشمه ای نیز قرار داشت .

من بعد از صبحانه ی مختصر به سمت روستا رفتم تا از وضعیت تیم ساکن در روستا باخبر شوم .کارهایی که باید انجام می شد یکی پیدا کردن راهنما بود و دیگری کرایه ی وانت برای افرادی که از ما جدا می شدند و به سمت ساحل خزر می رفتند . پس از اندکی پرس و جو و جست و جو به نتیجه ی مطلوبی برای پیدا کردن راهنما نرسیدم .البته ذکر این نکته لازم است با وجود اینکه سینا شابختی قبلا این مسیر را رفته بود اما ریسک جنگل مه گرفته با تیم 15 نفره که بیشتر شان هم اعضای جدید بودند ،ریسک بالایی بود.لذا سینا شابختی با چند نفر از روستاییان که از قبل با آنها آشنا بود تماس گرفت و راهنما و وانت هر دو جور شدند.

موضوع دیگری که مطرح بود ندادن مجوز به برخی افراد برای پیمایش مسیر جنگلی بود که از نظر من توانایی ادامه دادن نداشتند و این کار بسیار سخت بود آن هم در محیط دانشجویی که در آن حضور داشتم (شاید هم به دلیل تجربه ی کم من بود ، چون یکی از سخت ترین مراحل سرپرستی این برنامه برای من محسوب می شد). با تمام این تفاسیر و اوصاف بالاخره 10 نفر عازم ساحل دریای خزر به سرپرستی سعید بهجو شدند و بقیه به سرعت مسیر جنگل را پیش رو گرفتیم (ساعت 12:15 ظهر)

در ابتدای مسیر راهنما سرعت بالایی داشت که با تذکری به وی داده شد از سرعت خود کاست ،حوالی ساعت 12:45 ظهرگنج خانه رویت شد .جنگل در اوایل شیب کمی داشت که رفته رفته بیشتر می شد، البته شاید این احساس کردن شیب بیشتر به واسطه ی طولانی بودن مسیر و خسته شدن تیم بود.
آرام آرام وارد منطقه ی کاملا جنگلی شدیم در آغازمسیر رویایی با صحنه ی ناراحت کننده ی یک قاطر ناخوش احوال مواجه شدیم که در آستانه ی مرگ بود و قاطری دیگر کنارش ایستاده بود و نظاره گر جان سپردن دیگری بود!با توجه به وضعیت حاکم شاید آن قاطر هم آنفولانزای انسانی نوع ای گرفته بود!

توقفی کوتاهی وسط جنگل ساعت 13:45 برای صرف تنقلات داشتیم. هر چه می گذشت زیبایی منطقه بیشتر جلوه می نمود ، در ادامه مسیر به باران های پراکنده برخوردیم که با توجه به پیش بینی وضعیت هوای آخر هفته که در پایان گزارش ضمیمه شده ، از این نظر مقداری خوش شانس بودیم ، چون در صورت مواجه شدن با باران های شدید شمال قسمت جنگل برنامه به این سادگی ها نمی توانست صورت پذیرد .در گذر از پاکوب های جنگل کلبه ها و اصطبل هایی در دور و نزدیک دیده میشد که جلوه ی خاصی داشتند.

توقف دوم کنار چشمه ای که بیشتر به اب آشامیدنی های شهری شباهت داشت صورت گرفت و البته فشار آب چشمه کم بود .کنار چشمه قبل از رسیدن ما اسبی با کره اش نشسته بود که با دیدن ما چشمه را ترک کرد.

ساعت 21:50به مجتمع ساحلی صدف که نزدیکی هشتپر قرار داشت رسیدیم.در ادامه ی برنامه سینا متقی نیا و سینا شابختی راهی تهران شدند .
کته ای که لازم دیدم بدان اشاره کنم این است که سینا شابختی (راهنما) قبل و حین برنامه کمک ها و راهنمایی های زیادی به من کرد و از تجارب وی استفاده های زیادی کردم .

روز سوم:
اما شب ساحل با تمام زیبایی ها و اتفاقات و رویداد ها جای خود را به سپیده دم صبح داد .

صبح زود اقدام به کرایه مینی بوس برای عزیمت به رشت کردم. پس از صبحانه و جمع کردن وسایل و کوله ها ساعت 11:30 راهی رشت شدیم. طوری که ساعت13:15 رشت بودیم .بعد از رسیدن به رشت به همراه سعید بهجو به سمت ترمینال رفتیی تا وسیله ی بازگشت به تهران را جور کنیم . پس از کرایه ی اتوبوس برای نهار به بقیه ی تیم ملحق شدیم ، پس از صرف نهار در رشت ساعت 16:30اتوبوس داخل شهر دنبالمان آمد و پس از گذاشتن بارها در اتوبوس عازم تهران شدیم.

ادامه دارد...