جمعه 9 اردیبهشت 1390


جمعه 7:20 دقیقه صبح و با تاخیر 20 دقیقه ای به دلیل دیر رسیدن 3 نفر از بچه ها، 17 نفر از دانشجویان پلی تکنیک به همراه کارمند تربیت بدنی خانم محمد به سمت پارک جمشیدیه به راه افتادیم.

حرکت ما به سمت پناهگاه کلکچال از درب اصلی پارک ساعت 8:10 دقیقه آغاز شد و نزدیک به ساعت 11 به محل پناهگاه رسیدیم. پس از استراحت و صبحانه، خانم محمد و سه نفر از دانشجویان پس از هماهنگی با سرپرست در پناهگاه ماندند (و قرار بر این شد که تا زمان بازگشت سایرین همان جا بمانند) و بقیه به حرکت به سمت دشت پیازچال ادامه دادند.

پیش از رسیدن به دشت، نزدیک به ساعت 1، و در مدت استراحتی کوتاه، 6 نفر از بچه ها برای صعود به قله زودتربه راه افتادند و مابقی به همراه یک سرپرست تعیین شده، راهی دشت شدند.

صعود به قله تا ساعت 3:40 دقیقه به طول انجامید و گروه پس از 20 دقیقه استراحت، به سمت پناهگاه حرکت کرد و پس از 1 ساعت به محل قرار رسید. همه دانشجوها به جز سه نفری که ذکر آنها رفت و خانم محمد (که زودتر محل را ترک کرده و به پایین کوه رفته بودند)، در محل حاضر بودند. تا ساعت 7:30 همه به  ورودی کلکچال رسیدند اما به دلیل ناهماهنگی های موجود ماشین برگشت تنها با 5 مسافر حرکت کرده و باقی 14 نفر بالاجبار، با وسایل نقلیه عمومی راهی مقصد شدند.

حضور خانم ها مژگان مقدم و فاطمه  رحمانی و استفاده از تجربیات ارزشمند آنها، کمک بسیار بزرگی برای شخص سرپرست و همچنین برگزاری برنامه بود.

مسیر صعود به قله ی لزون-عکاس: طیبه دارستانی